En dan ben je “ineens” 40 jaar operatie assistent.

Op 1 december 1983 betrad ik, een beetje verlegen, voor de eerste keer het OK complex van het Slotervaart Ziekenhuis in Amsterdam.
En heel eerlijk, soms voel ik mij nog steeds dat naïeve, onwetende, 18 jarige meisje van het platteland. Maar mijn huidige leeftijd zegt wat anders.

Die 40 jaar, hoe clichee ook, zijn omgevlogen en wat heb ik mooie kansen gekregen (en gegrepen)
Van leerling operatie assistent naar gediplomeerde, naar Teamleider OK naar Unithoofd OK.
Ik heb veel mooie momenten meegemaakt maar ook de schaduwkant gezien.
Door tegenslag in de privé sfeer en verschil van inzicht met mijn manager, kwam ik er achter dat je niet alle ballen in de lucht kunt houden en besloot ik, zeven jaar geleden, om weer terug te gaan naar mijn basis: Operatie Assistent. Waar ik met extra taken (specialisme deskundige oogheelkunde en werk/leerlingbegeleider) weer heel veel voldoening uit haal.

De OK is een aparte wereld, een wereld die nooit stilstaat, altijd in beweging is.
Je werkt nauw samen, zit soms uren in elkaars aura, vaak weinig communicatie maar met een blind vertrouwen in elkaars kennis en kunde wat van onschatbare waarde is voor de goed geoliede OK machine. De mensen die er werken zijn een apart slag; grote mond, klein hartje, keihard werken, alles voor de patiënt
Ik ben blij dat ik al 40 jaar lang deel mag uitmaken van deze groep professionals en hoop dat nog een aantal jaren te blijven.

Dank aan mijn collega’s/begeleiders van het eerste uur, door wiens support en vertrouwen ik ben geworden wie ik ben. En aan mijn huidige collega’s en werkgever wat al 36 jaar als een 2e huis aanvoelt.

Fijn weekend allemaal