Vallen en opstaan.
Ja hoor, het heeft een paar nachten flink gevroren, de schaats gekte is in alle hevigheid los gebarsten.
Het is zondagmiddag, heerlijk weer en de ijsbaan in het dorp is open voor de jeugd.
Ik volg fanatiek het EK allround op tv, alleen wil mijn zoontje van net vijf jaar oud  bij hoog en bij laag zelf schaatsen.
Het kind heeft nog nooit natuurijs gezien en heeft geen idee wat dat is.
Schaatsen kent hij alleen uit de enthousiaste verhalen van zijn moeder.
Ik kan goed schaatsen, al zeg ik het zelf en mag, als er natuurijs ligt, graag een schaatstocht maken van minimaal een kilometertje of vijftig.
Omdat er vandaag alleen kinderen op het ijs mogen heb ik eigenlijk geen zin.
De schaatsen liggen nog ergens ver weg op de vliering en ik zie het al helemaal voor me hoe ik sta te prutsen om de Friese doorlopers bij mijn zoon onder te binden.
Natuurlijk zijn er tegenwoordig van die handige Easy gliders, maar ja, ik heb zelf ook leren schaatsen op Friese doorlopers dus daar moet mijn zoon ook aan geloven.
Enfin, je kind wil zo graag en je voelt je als full time werkenden moeder al snel schuldig dus sta ik even later  toch met half bevroren vingers de veters van de schaatsen om zijn laarzen te strikken.
Ik stuur hem de baan op met de mededeling: ‘En wel een poosje op het ijs blijven hoor. Schaatsen is moeilijk en als je valt wordt je nat en koud,  je leert het nou eenmaal met vallen en opstaan.’
Ik ga de kantine in, klets wat met een paar bekenden en bestel een beker warme chocolade melk.
Opeens hoor ik achter mij iemand lachend zeggen: ‘Nou dat jochie van van Denderen heeft ook niet het talent van zijn moeder geërfd, moet je hem toch eens zien stuntelen. Het is gewoon zielig.”
Geschrokken draai ik me om naar het raam en zoek mijn kind op de baan.
Ik zie hem opkrabbelen van het ijs, hij is gevallen. Wat doet hij nou toch? Hij staat nog maar net en ligt alweer op het ijs, nu valt ie op zijn billen. En weer, en weer.
Het lijkt wel of hij het er om doet! Een paar klasgenootjes staan uitdagend lachend om hem heen.
Ik pak een stoel en geïrriteerd loop ik naar buiten en stap het ijs op. Mijn hart breekt als ik hoor hoe de andere kinderen hem uitlachen en mijn zoon terug kaatst:
“Nou en? Mijn moeder kan toch lekker veel beter schaatsen dan die van jullie!”
Ik pak hem op en zet hem recht op zijn schaatsen.
“Wat doe je toch allemaal man? Hier pak deze stoel vast, dan blijf je tenminste overeind staan want wat jij doet dat lijkt helemaal nergens naar. Je moet wel een beetje je best doen hoor. Zo wordt het nooit wat.”
“Maar mama,” zegt hij met oprechte verbazing. “je hebt net zelf gezegd dat ik het moest leren door te vallen en weer op te staan?”
“Kom schat, we gaan naar de kantine, lekker chocolademelk drinken.”
“Mag ik dan ook een roze koek?” vraagt hij met zijn allerliefste stemmetje.

Natuurlijk mag hij dat, want zeg nou zelf, iedere  moeder wenst zich toch een kind dat zó goed luistert?