25 september 2012.
Vanmorgen om 11.oo uur met de dolmus vanuit Güzelçamli vertrokken met als eindbestemming Tire. Het doel was om daar onze ´vrienden´van twee jaar geleden weer op te zoeken. Na twee keer overstappen en ruim 2,5 uur in de bus te hebben gezeten werden we keurig op de markt afgezet. Wat een drukte! Nu maar hopen dat we de mannen kunnen vinden.
Ali en Niyazli zijn muziekanten. Ze zitten de hele dag in een klein ´winkeltje´te wachten tot er mensen komen die ze willen boeken voor een avondje traditionele Turkse muziek. Zo zijn we twee jaar geleden met ze in contact gekomen. We liepen door de stad en zagen een bord buiten staan met een keyboard erop. Even dachten we dat het een muziekinstrumenten winkel was maar het was reclame voor hun muziekgroep.
Gelukkig liepen we meteen een oude bekende tegen het lijf. Een Turks-Belgische man die twee jaar geleden een dag onze gids was geweest. Wel zo handig want die spreekt onze taal en weet, hoop ik, de weg in deze stad. Ik laat hem het visite kaartje van ´Orkestraniz grub Ali´zien, wat ik al twee jaar lang in mijn portemonnee heb zitten. `Straat uit lopen, na de bocht rechts af en na 200 m is het.´ Nou mooi niet natuurlijk.  Het kaartje nog maar een paar keer aan een willekeurige voorbijganger laten zien. Steeds kwamen we weer niet op de plaats waar we wilde zijn. De moed  zakte in mijn schoenen en ik ging er eigenlijk al vanuit dat we deze missie niet tot een goed einde zouden brengen. Totdat ik in een laatste poging een naaiatelier binnen stapte. De aanwezige man sprak geen woord over de grens, maar was wel zo slim om het telefoonnummer van het kaartje te bellen. Meteen werd ook zijn zoon opgetrommeld. Deze jongen sprak een heel klein beetje Engels en wist ons te overtuigen om hier te wachten tot we opgehaald zouden worden. En inderdaad na een minuut of tien kwam Ali aangerend.
Er volgde een soort van sightseeing over de markt en door de stad. Geweldig! Meestal ga je als toerist naar een attractie in een stad maar vandaag waren wij de attractie. Geweldig! Iedere bekende die Ali tegen kwam moest weten dat wij uit Holland kwamen en wel speciaal voor hem. Handen schudden, kusjes geven, thee drinken, het was een eindeloze tocht. Uiteindelijk kwamen we dan aan in de ´winkel´die hij samen met zijn vriend Niyazli runt.

Daar meteen de computer aangezet en google translate opgestart. Zo konden we goed met elkaar ´praten.´ Ali is een aardige gast en kan prachtig muziek maken, maar een andere taal als Turks spreekt hij niet. Niyazli spreekt dan wel een beetje Engels maar makkelijk gaat het allemaal niet. Ik kan tot tien tellen in het Turks en de dagen van de week opnoemen, maar dan ben je ook snel uitgepraat.
Steeds weer kwamen er vrienden binnen en werden er mensen gebeld en opgetrommeld, echt iedereen moest met ons Hollanders kennis maken! Nog een geintje uitgehaald met een leuke jonge meid, we hebben haar proberen te koppelen aan onze zoon.  Ze had hem even gezien op facebook en vond hem çok güzel. Ze zag het helemaal zitten in Nederland. Grote hilariteit. We moesten uiteindelijk wel aan haar moeder laten uitleggen dat het een grapje was.
Na het zoveelste kopje thee en een heerlijke bak Köfte was het echt tijd om weer naar huis te gaan. We moesten echt de bus van half zeven halen om nog de laatste bus terug naar Güzelçamli te kunnen nemen in Kusadasi.

Maar voordat we de lange terug tocht begonnen moest ik echt nog even naar het toilet. In het winkeltje was er geen, dat had ik al gezien dus met enige schroom vroeg ik naar het ´tuvalet´. Tot mijn grote schrik gingen we weer de hele markt over. Omdat deze nu op zijn eind liep ging de tocht wel vlotter dan begin van de dag. Enfin, we kwamen aan bij de openbare toiletten. Een smoezelige dame in een klein hokje knikte mij vriendelijk toe en wees naar een trap. Ik keek naar beneden en zag daar verschillen de vrouwen met rokken en broeken opgerold klaar staan. Oh nee, toch niet zo´n gore sta plee? Wel dus. En stinken! Nou ja, ik had gelukkig een korte broek en sandalen aan dus veel mis kon er niet gaan. Ik was allang blij dat ik eindelijk mijn blaas kon legen. Trapje weer op en daar wachtte mij een verrassing. Als eerste hoefde ik niet te betalen, ik was tenslotte gast in hun stad. (Overigens kostte het toilet bezoek slechts 10 lira cent, wat omgerekend nog een €0,05 is) Als extra service kreeg ik een pufje Boldoot 4711 op mijn handen. Super!

De snelste weg over de markt weer terug naar het winkeltje waar we afscheid namen. In had nog een paar afschuwelijk kitscherige Delftsblauw klompjes mee. Zeer vereerd waren ze met dit mooie geschenk. We spraken af, dat als we weer komen, Ali zou zorgen voor een keyboard, zodat we met zijn allen dan muziek kunnen maken. Zoenen, zwaaien en nog net op tijd bij de bus.