Na het speelkwartier komen we allemaal weer uitgelaten de klas binnen.
Meester kijkt streng om zich heen. Zijn we te laat?
Op het bord staat met wit krijt in grote letters geschreven: ‘Alva en de bloedraad.’
Nee hè, niet weer. Meester is gek op geschiedenis en geniet zichtbaar bij dit gruwelijke verhaal.
Mijn gedachten dwalen af, ik teken bloemetjes op mijn schrift als meester een enorme klap met een liniaal op mijn tafel geeft. Geschrokken kijk ik op.
“Waarom let jij niet op!” schreeuwt hij vlak voor mijn gezicht.
Omdat ik niet mag jokken zeg ik eerlijk: “Dit verhaal heb ik al zo vaak van u gehoord.”
Rood aangelopen van woede loopt meester naar zijn bureau. Hij komt terug naar mijn tafel en briest: “Dan nog ga je geen bloemetjes tekenen! Hier, ga de gang maar aanvegen, maak je nuttig!” En hij duwt een smerige tandenborstel, die we voor spattekeningen gebruiken, in mijn hand en wijst naar de deur.

Op mijn hurken begin ik in de hoek van onze kapstok nis met vegen. Snel vormt zich een hoopje van zand en allerhande ‘schatten.’ Ik vind een roze schelp die aanvoelt als zijde, twee paperclips, een treinkaartje zonder knipje en zelfs een kwartje!
Terwijl ik het kwartje snel in mijn jaszak stop hoor ik de hoofdmeester brullen: “Betrapt kleine dief! Stiekem alle jaszakken navoelen!”
Hij grijpt me bij mijn arm en sleurt me mee.
Oh jee, hij zal me toch niet van school sturen? Maar nee, hij sluit me op in een hokje naast de ingang. “Ik ga je vader bellen.” zegt hij tegen een dichte deur.
Doe maar sukkel, lach ik in mezelf. We hebben helemaal geen telefoon.
Wat is dit eigenlijk voor een hokje? Ik wist niet eens dat dit er was.
Het is hier koud en het stinkt naar oude, vieze, natte lappen.
Ik strijk met mijn hand langs de muur en vind een lichtschakelaar.
Er staan hier allemaal schoonmaakartikelen; emmers, dweilen, een ding op wielen en flessen chloorix.
Er zit ook een luik in de vloer, als je dat optilt gaat beneden het licht aan.
Leuk! Aan, uit, aan, uit.
Toch krijg ik snel genoeg van dit spelletje en besluit beneden eens een kijkje te nemen.

Wow! Wat een grote ruimte is dit zeg. Er staan heel veel boeken, een paar kasten die op slot zitten en een stelling met voorraad schoolspullen; schriften, pennen, potloden, gummen, puntenslijpers, krijtjes en linialen.
Huh? wat zijn dat nou voor rare dingen? Het lijkt een beetje op taai-taai. Ik pak er een en bijt er een stukje vanaf. Bah, dat smaakt heel vies, of eigenlijk nergens naar. Tot mijn verbazing zie ik dat het stukje dat ik in mijn mond gehad heb op zwelt. Het is een spons! Nooit geweten dat dat er zo uit zag. Toch wat geleerd vanmiddag.
Ik stop zo’n ‘bijzondere’ spons samen met twee schriften onder mijn trui, doe een gum in mijn broekzak en gris nog een handje potloden mee voor ik de trap weer op klim naar het ‘stinkhok.’

De school gaat uit, iedereen loopt naar buiten.
“Meester ik wil eruit!” roep ik in tranen.
Geen enkele reactie.
Ik ben een beetje bang en moet ook nodig plassen. Ik plas in een van de emmers. Nu stinkt het hier pas echt! Ik gooi de spons in mijn pies en zie dat die alles absorbeert. Jammer, nu ben ik hem kwijt.
Tijd om een nieuwe te halen krijg ik gelukkig niet. De deur gaat open en de schoonmaakster slaakt lijkbleek van schrik een gil.
“Wat moet jij hier! Sodemieter op!”
Ik ren naar mijn klas, stop alles in mijn tas en maak dat ik weg kom. Het wordt al donker buiten, mama zal wel ongerust zijn.

Thuis gooi ik mijn tas op het aanrecht, de tafel is al gedekt.
“Waarom ben jij zo laat?” vraagt mama.
“Ik moest nablijven.”
“Daar zal je het dan wel naar gemaakt hebben.” concludeert ze nuchter.
“Handen wassen en aan tafel, we gaan zo eten.”
Terwijl ik mijn handen was, maakt mama mijn tas leeg. De schriften, potloden en gum rollen over het aanrecht.
“Wat is dit?” vraagt mama boos. “Godverd… mijn dochter steelt!
Krijg je soms niet genoeg?”
Nog voordat ik antwoord kan geven komt haar vlakke hand met een harde klap op mijn wang terecht. Ze stopt alles terug in mijn tas.
“Dit brengen we morgen terug.” zegt ze beslist.

Het moet nog gebeuren.