Sinterklaas blunder.

Het is bijna weer pakjes avond.
Sinterklaas gaat helemaal met zijn tijd mee, zo gaat lootjes trekken bij ons in de familie al weer een paar jaar digitaal.
Lekker makkelijk, je loot nooit jezelf en je kunt er meteen cadeau suggesties bij typen.
De hulp Sinterklaas kan dit cadeau dan zelfs direct via internet bestellen!
Toch mis ik de charme van een avondje bij elkaar zitten, steeds opnieuw de lootjes terug in de bak, want er is altijd wel iemand die zijn of haar eigen lootje heeft.
Als dan eindelijk iedereen tevreden is volgt het ritueel waarbij je stiekem naar de gang gaat om de wensenlijstjes in te kijken.
Natuurlijk zijn er ook veel dingen hetzelfde gebleven; alle voorpret bij het schrijven van de gedichten, het knutselen van de surprise en niet te vergeten het kopen van de cadeaus.
Dit jaar dacht ik het gemakkelijk te hebben.
Mijn moeder had op haar lijstje geschreven: “een lekker stuk zeep van Carla van der Hulst”
Dit was niet via internet te koop, dus ging ik afgelopen zaterdag fijn shoppen.
Bij Douglas naar binnen, mijn god wat was het daar druk! Krijgt iedereen zeep en parfum van de Sint?
Ik ben niet zo thuis in de wereld van geuren, daarom sloot ik achteraan in de rij bij de info kassa.
Helaas, na lang wachten bleken ze geen zeep van Carla van der Hulst te verkopen.
Op naar de volgende winkel, Pour vous madame. De verkoopster hier keek alsof ze water zag branden toen ik vroeg om een stuk zeep van Carla van der Hulst.
Redelijk gedesillusioneerd probeerde ik het later die middag nog even bij onze plaatselijke drogist.
Ook daar geen zeep van Carla van der Hulst, maar wel een goede tip. Dat is dan weer het voordeel wanneer de plaatselijke middenstand je kent.
Want, zo zei de verkoopster, “Je moeder woont toch in Avenhorn? Daar hebben ze ook een drogist, die zal het vast wel hebben. Je moeder gaat toch niet elke keer voor een stuk zeep helemaal naar Hoorn?”
Dit bleek de gouden tip.
Ik naar de drogist in Avenhorn. “Kan ik u helpen?” vroeg een vriendelijke verkoopster.
“Wie weet. Ik wil namelijk graag voor mijn moeder een lekker stuk zeep van Carla van der Hulst”.
“Welk merk?” vraagt ze.
Merk????  Ontredderd kijk ik om me heen. “Carla van der Hulst” fluister ik en voel hem aankomen.
“Ik ben Carla van der Hulst” schatert de verkoopster, ze komt niet meer bij van het lachen.
“Maar eh, wie is je moeder?” hikt ze nog na.
Een beetje beschaamd noem ik haar naam.
”Zij gebruikt altijd zeep van Nina Ricci, zal ik het even leuk voor je inpakken?”

Voor wie mij volgend jaar eens flink op de hak wil nemen in een gedicht, onthou bovenstaande blunder.