Ik word vijftig over drie weken. Vijf-tig. Tenminste, daar ga ik vanuit.
Al lange tijd roep ik: Ouder worden? Geen probleem. Oud? Wat is oud?
Word het eerst maar eens.

Tot dat
Er tegen je wordt gezegd: “Ga jij nog wel eens uit? Maar jij bent ouder dan mijn moeder?”
Een collega je aanspreekt met ‘u’
Je zoon zegt: “Je ziet het niet, je doet nog best jeugdig.”
Je moeder een stuk minder oud lijkt dan tien jaar geleden

Maar vooral:
Dat je niet meer zo onzeker bent.
Dat je al heel wat doelen hebt bereikt.
Dat je een schat aan ervaring bezit.
Dat je nooit meer ergens ‘te jong’ voor bent.
Dat je eindelijk het nut van sporten begint in te zien.
Dat je je grenzen beter kunt bewaken. .
Dat je eindelijk hebt geaccepteerd dat je nooit een modellenlijf zult krijgen.
Dat het toch nog wel een aantal jaar duurt voordat je echt oud bent.
En dat je zelfs inziet dat er na de vijftig nog hoop is.

Het is bijna zover. Ik word vijftig. En ik vind het prima.