Gister nog
schreven duizend zonnestralen
jouw naam
in de helder blauwe lucht.
Maar nu
regent het pijpenstelen,
ril ik van de kou.
Kan het je iets schelen ?
Dat ik zielsveel van je hou ?
In het verleden gevangen
terwijl de toekomst wacht.
Zal ik aan je blijven denken
net zo lang
tot het geen pijn meer doet.
Maar ik weet nog niet,
hoe je mijn hoofd verlaten moet.
©MvD2016
MarjonDendertDoor 
Wat weer een mooi gedicht. Dank je wel
LikeLike
Ademloos
LikeLike
wat weer mooi en zeer gevoelig
LikeLike
Ik geloof dat veel mensen zich hierin kunnen herkennen Marjon!
LikeLike
Heftig! Sterkte x
LikeLike