poezie

Foto

Je staart me aan vanachter glas
Ik kijk recht in je ogen,
onze tijd is omgevlogen.
De  leegte, de pijn,
zou niet zo groot meer mogen zijn.
Kom alsjeblieft, heel even,
weer terug in mijn leven
Voordat ik vergeet wie je was.

De foto is vergeeld
Ik, jij,
alles blijft me bij.
Wat waren we gelukkig toen,
jij kon er niets aan doen.
Dus ging het stuk,
deze scherven brachten geen geluk.
Nu wachten tot de tijd heelt.

 

©MvD2018.

2 gedachten over “Foto

Geef een reactie op Sandra Douma Reactie annuleren